LECZENIE BÓLU

Ból jest subiektywnym, przykrym, negatywnym wrażeniem zmysłowym i emocjonalnym, który powstaje na skutek drażnienia receptorów tkankowych tzw. nocyceptorów.
Bodźce bólowe przewodzone są przez trzy rodzaje włókien nerwowych:
- A-delta, odpowiedzialne za ból ostry i przeszywający,
- C – specjalizujące się w bólu rozległym i tępym,
- A-beta, które działają na odcinku bólu utrwalonego, o stosunkowo mniejszym natężeniu, określanego jako chroniczny.
Jednak za interpretację danych z w/w receptorów ostatecznie odpowiedzialna jest kora mózgowa i w tej strukturze dokonywana jest ostateczna analiza bodźców oraz podejmowana jest decyzja czy nas boli, czy nie. Ból dzielimy w zależności na czas trwania: ból ostry, podostry i przewlekły.
 -ból ostry trwa krótko do 2 miesięcy (do momentu działania szkodliwego bodźca, który go wywołuje),
-ból podostry to stan pośredni między bólem ostrym a przewlekłym,
- ból przewlekły trwa dłużej niż 6 miesięcy ( jest objawem lub skutkiem choroby).
W zależności od źródła uszkodzenia, ból może mieć charakter receptorowy, neuropatyczny, mięśniowo-powięziowy lub psychogenny. Neuropatyczny pojawia się w wyniku podrażnienia struktur układu nerwowego. Ból psychogenny występuje zwykle bez towarzyszącego uszkodzenia tkanek. Ból mięśniowo powięziowy  powstaje na skutek patologicznego napięcia mięśniowego tzn. mięsień utracił swoją zdolność do rozluźnienia na skutek np. długotrwałego przebywania w wymuszonej nieprawidłowej pozycji. Daje on objawy  bólu promieniującego lub rzutowanego. Objawy bólowe występujące w układzie ruchu mogą być pochodzenia trzewnego. Co to znaczy: np. kobieta w czasie menstruacji może odczuwać dolegliwości bólowe w obrębie górnego odc. lędźwiowego dzieje się tak dlatego, że ta struktura posiada m.in. unerwienie z segmentu Th 10 do L 1 .
 
W leczeniu bólu najważniejsze jest prawidłowe zdiagnozowanie przyczyny wystąpienia dolegliwości a następnie dobranie odpowiednie metody i techniki leczenia.